Stookolieslachtoffertellingen
In den Beginne….
Ooit, om precies te zijn op 21 september 1997, vroeg ik na een oproep in de Steenloper aan Henk Bouma om samen met mij stookolieslachtoffertellingen op het strand te gaan doen. We kozen voor het traject Callantsoog naar Julianadorp.
Van Paal 13/000 naar Paal 6/000.
Iedere winter starten we in de derde week van oktober en lopen we tot en met april. We lopen 1x per maand en weer of geen weer, we lopen altijd en in de hoge vloedlijn. Als de datum afgesproken is, gaat het door, windkracht 10 of hoosbuien ten spijt. Eerlijk gezegd, hoe slechter het weer, hoe stiller het strand en hoe meer we zien. Het is een uitstekend excuus om lekker een dag op het strand door te brengen, dus altijd koffie, thee en lunch mee. We hebben geen haast. Bovendien smaakt de koffie of warme chocomelk daarna des te beter want we meren na afloop altijd af in Grandcafé De Foyer in Callantsoog. Even bijkomen, weer opwarmen, maar ook eventuele raadsels die we gevonden hebben uit puzzelen.
Even pauze onderweg met koffie!
Dode vogels zien er in het echt heel anders uit, dan de meeste beschrijvingen in de boekjes.
Het is uitermate leerzaam om te doen. Je leert al snel dat ieder loopje anders is.
De gevonden vogels worden door mij gemerkt met een knip in de linkervleugel, zodat we de volgende maand als we hem misschien terugvinden, weten dat deze al gemeld is. Het melden geschied na afloop van het loopje bij Kees Camphuyzen van het NIOZ. Kees houdt alle gegevens bij en trekt zo nodig aan de bel als er bijzonderheden zijn, zoals een lading stookolie op het stand. De verantwoordelijke tanker wordt dan opgezocht. Het ongeoorloofd schoonmaken van de olietanks op zee gebeurt tegenwoordig gelukkig veel minder dan 30 jaar geleden, toen Henk en ik begonnen. Ieder jaar brengt Kees een uitgebreid verslag uit over het wel en wee aan onze kust.
Maar nu kennen we voedselschaarste, parasitaire infecties, plastic in de magen, vogelgriep en ingeslikte chemicaliën. Zo vonden we een paar jaar geleden massaal dode eidereenden door een infectie, maar ook veel dode en vermagerde zeekoeten, alken en Noordse Stormvogels met plastic in hun maag.
Iedere vogel die we vinden, dood of levend, schrijft eigenlijk geschiedenis door bij te dragen in het verkrijgen van inzicht hoe het met de vogelwereld is gesteld. En daarmede ook hoe gezond eigenlijk onze omgeving nog is. Dat maakt dat we allemaal voelen hoe zinvol het is om dit te doen. De gevonden vogels zijn gevoelsmatig niet voor niets gestorven.
Piet Vlasman liep van 30/11-1997 tot 2006 mee en 21/10-2010 sloot Teun de Boer zich bij ons aan. Letty de Graaf loopt nu mee vanaf 29/10-2021 en bracht een plastic verzameltas mee. Die vullen we nu meerdere keren gezamenlijk onderweg met vooral stukken lijn, visnetten, onverteerbare ballontouwtjes en wat we verder vinden aan plastic afval onderweg. Dus we houden ook ons strand schoon en ons lijf in beweging. Gelukkig zijn er onderweg wat afvalbakken om de soms zware tas te legen. Help mee, reinig de zee…
Vorig jaar kwam Jessica Pots aan, Hillebrand Breuker sluit af en toe aan en bracht bij het laatste loopje zijn vriendin Elske mee.
Hier past dus een waarschuwing: pas op, als je meeloopt kan het zomaar gebeuren en het gaat niet meer over!
Je ontdekt dat het strand veel meer te bieden heeft dan alleen een frisse neus en een uitwaaiend gevoel. De verslaving slaat toe.
Voor je het weet plan je het volgende loopje weer in je agenda.
Tekst en foto’s: Sanne van den Berg-Blok.
Op 27 oktober van dit jaar deed Sanne met haar ploeg de stookolieslachtoffertelling van dit jaar.
Om het verslag te lezen klik op onderstaande link:
De telploeg zag niet alleen dode vogels!